Էն, ինչի մասին հիմա ուզում եմ գրեմ, դժվար թե շատերը արած լինեն իրանց կյանքում: Խոսքը գնում ա սեփական մահվան ու թաղման արարողության պատկերացման մասին: Հա, հա: Ես ամեն անգամ ինչ որ տհաճ պատմության մեջ ընկնելուց հետո պատկերացնում եմ, թե ոնց կարան ինձ սպանեն, ու եթե դրանից հետո էլ հետաքննություն գնա, ում կկասկածեն: Էս ամեն ինչը գալիս ա նրանից, որ դետեկտիվ կինոներ շատ եմ սիրում: Կախված սպանության ձեւից ու տհաճ պատմությունից` հետաքննությունը տարբեր ձեւ կընթանա: Պատկերացնում եմ, թե ոնց ա ըլնելու սպանությունս, ես ոնց եմ մեռնելու ու մեռնելուցս հետո ինչ ա ըլնելու: Ենթադրենք ինձ սպանեցին (ինձ անաղմուկ չեն սպանի): Քաղմասը կգա, ով շրջակայքում կա, մի հատ կհարցաքննեն: Հետո ցանոթներիս ու ընկերներիս կհարցաքննեն: Տենց ամեն մեկը կասի, թե ով ինչ հարաբերություններ ուներ հետս ու տենց, ոնց որ ըլնում ա կինոներում: Էտ ամեն ինչը կտեւի մի 2 օր, մինչեւ թաղումս: Թաղմանս կգան լիքը մարդիկ, որտեւ ես էս 19 տարիների ընթացքում հասցրել եմ լիքը մարդկանց հետ ծանոթանալ ու շատերն են ինձ ճանաչում, ում ես չեմ ճանաչում: Պատկերացնում եմ ամենամոտ մարդկանց վիճակը, բայց դրանից չեմ խոսա:
Երազիս մեջ ինձ, իմ նախկին դասարանցիներից 4 հոգու ու մեկ էլ մի քանի հոգու, ում ես չեմ ճանաչում, կանչել էին քաղմաս: Չգիտեինք ինչի համար էին կանչել, ոնց որ մեզ թվում էր, որ մեր տարիքայիններին ոնց կանչում են վայնկոմատ, նույն պատճառով էլ քաղմաս են կանչել: Քաղմասի տեղը միշտ շփոթում էինք ու չգիտեմ ոնց, էս անգամ շուտ գտանք: Մտանք ներս, մի հատ կնիկ էր ներսում, որը ոնց որ հավաքարարն էր: Հենց մտնում էիր, դիմացդ 2 սեղան էր, սեղանի մոտ` պատի կողմից, աթոռներ էին դրած, աջ կողմում պահարան էր (սծենկա կոչվածի նման մի բան, բայց ահավոր վիճակում), ձախ կողմում էլ ոնց որ դուռ կար, բայց միշտ փակ էր: