Էս ինչ մի ակտիվացել եմ?
Ով տենում ա ինձ, էտ ա ասում: Ասում են ես ակտիվիստ եմ ու նման “ակտիվ” արմատ պարունակող բառեր: Մարդիկ ուր գնում են, ինձ են տենում, ուր մտնում են, ինձ են տենում, ինչ կարդում են, ես մեջը կամ: Կարող ա իսկականից ակտիվիստ եմ? Մի ժամանակ որ TV-ով տենում էի, որ ինչ որ մեկի անուն-ազգանվան կողքը գրած ա ակտիվիստ, մտածում էի, թե ինքը ինչ ա անում, որ տենց են իրան ասում, կամ ով ա որոշում, թե ինքը ակտիվիստ ա, թե չէ: Հետո որ կամաց-կամաց խառնվեցի հասարակական գործունեությանը, իմացա, որ էտ “կոչումը” կոնկրետ ոչ մեկը չի տալիս, այլ ինքը ձեռք ա բերում տարբեր հասարակական աշխատանքների կատարման եւ տարբեր տեղեր ակտիվություն ցուցաբերելու արդյունքում: Հիմա ես չգիտեմ, թե ինչ ակտիվություն եմ ցուցաբերում կամ թե ինչքանով եմ ակտիվ, բայց էս վերջին 2 ամսվա մեջ մենակ էտ եմ լսում, որ ես ակտիվիստ եմ: Մարդիկ ինձ ուրիշների մոտ ներկայացնելուց կոչում են ակտիվիստ: Երեւի թե բլոգ գրելն էլ ա ազդել էտ “կոչումը” ստանալու վրա:
Մոտավորապես մի ամիս կամ ավելի շատ առաջ էր, որ չգիտեմ ինչ էր պատահել իմ կամ շրջապատիս ծանոթ ու անծանոթ մարդկանց հետ: Սաղի հետ մի բան ըլնում էր, ու էտ ընթացքում էլ ոնց որ թե իմ կյանքը լավ էր ընթանում ու հիմնականում վերելքի պահեր էին: Մի շաբաթվա մեջ 3 աղջիկ ուզեց հետս անկեղծանար: Ոչ մեկին էլ լավ չէի ճանաչում, հիմնականում մի քանի բառ էինք փոխանակել, էն էլ օնլայն: Սենց բան եղել էր հետս մի քանի տարի առաջ, դպրոցական վախտերս, երբ դասարանի կեսից ավելին, ներառյալ դասատուներս անկեղծանում էին մոտս: Մի պահ ինձ թվում էր, թե տերտեր եմ դարձել :) Էն որ մի հատ 
Այս ստեղ պետք ա գալիս LiveJournal-ը, որտեւ ինքն ա կարում գրի մարդու տրամադրությունը:
Էսօր էլի արմենիքսցիներով հավաքվել էինք: Արդեն մի ընտանիք ենք դարձել ու շաբաթը երկու անգամ տեղ ենք գնում J Հունվարի 13-ին գնացինք կատոկ, հունվարի 22-ին գնացինք բոուլինգ խաղալու ու հետո էլ սեղանի շուրջ հավեսով զրուցեցինք: Դե էսօր էլ նորից գնացինք կատոկ: Ասեմ, շատ լավ անցավ: Մարդիկ կան, որ մեր հետ են սղալ սովորում: Հավեսով նկարվեցինք, նկարահանվեցինք, ընկանք, ցավացրինք ու էլի սենց բաներ: Մարդիկ արդեն ասում են, որ 
Արդեն 2 տարի է անցել, ինչ ես բացել եմ իմ առաջին բլոգը, բայց այս 2 տարվա մեջ ես երբեւէ գրառում չէի արել, որովհետեւ չգիտեի ինչ գրել, ում համար գրել, բայց միշտ մտքերս խառն են եղել ու միշտ ասելու բան ունեցել եմ, սակայն սահմանափակվել եմ իմ նեղ ընկերական շրջապատով: Այս տարի սեպտեմբերին կատարեցի իմ առաջին գրառումը` "
… Առավոտ: 6:00: Հեռախոսիս զարթուցիչը միացավ: Վեր կացա, անջատեցի, հեռախոսը, դրեցի կողքս, քնեցի: 6:07: Նորից նույնը: 6:20: Արդեն արթնացա, հագնվեցի, լվացվեցի, թեյեցի, դուրս եկա: Բժշկական կանգառի դիմացի կանգառում եմ, սպասում եմ 19 համարի երթուղայինին: Եկավ: Նորից լիքն է ու ես էլ ուշանում եմ: Ինչ արած, պիտի կանգնեմ` հանդուրժելով մոտ 1 տասնյակ կազմող հետույքներն ու մոտ 2 տասնյակ կազմող տարբեր հոտերի խառնուրդը, որը առավոտյան անտանելի է: Հասանք մոնումենտ` մի կին է նստում ում դունչը տգեղ փոսիկ ունի, հասանք Լամբադա` թեքվելուց բոլորը ընկնում են իրար վրա,