| ) Փակագծերից դուրս (

Անիշխան իշխանություն

Գիտեի՞ք, որ մեր իշխանությունները Քադաֆֆիից ու Մուբարաքից են օրինակ վերցնում, թե երկիրը ոնց կառավարեն: Ինձ չի թվում, որ իրանք կարային ինչ-որ գիրք կարդացած ըլնեին ու ինչ-որ բռնապետի անուն գիտեն: Հիմա մեր երկիրը իսկական բռնապետության ա նման, այնինչ երկու շաբաթ առաջ այն անվանում էինք «ազատ, անկախ Հայաստան»: Ինչի համար են իրանք կոչվում իշխանություն 20 տարվա անկախություն ունեցող ~~հանրապետությունում~~, եթե չեն կարողանում այն կառավարել ինչպես հարկն ա: Հենց էս ժամանակ, երբ որ «ընդդիմությունը» ցուցյեր ա անում, պարզ երևում ա, թե «իշխանությունը» ոնց ա դարձել «իշխանություն»: Եթե իրանք, սենց ասած, «արդար քրտինքով» դարձած ըլնեին իշխանություն, հիմա էս պրոբլեմները չէին ըլնի: Հազիվ թե ինչ որ մեկը գնար Օպերա ու իրա իշխանության դեմ ցույց աներ: Ժողովրդի մեջ մեծ չափաբաժնով վախ են ներարկել ու հիմա քաղում են էտ ներարկման պտուղները ու ամեն ինչ քանում են, որ էս ժողովրդին զոմբիացնեն: Երկրում ամեն ինչ կենտրոնացրել են Երևանում ու հիմա՝ ցույցերի ժամանակ, մարդկանց արգելում են Երևան գալ, չմտածելով անգամ, որ մարդ կա կարող ա մեռնի, մարդ կա որ ուրիշ լիքը կարևոր գործեր ունի ու թքած ունի, թե էտ ժամանակ ով ա կանգնած իշխանության գլուխ:

Ինչևէ, էս թեման շատ ծավալուն ա ու գրեթե բոլորն են բողոքում, բայց մի քանիսն են իրանց բողոքը բարձրաձայնում:

Շուտ եմ ասել, իմ գլուխը ուտել չկա, եթե հանկարծ չդիմանամ ու մի քանի բան էլ ավել ասեմ :Պ

Ինչի մասին հիմա գրելու եմ, էլի եմ գրել, բայց չեմ ալարի ու մի հատ էլ կգրեմ: Հետագայում կարող ա էլի գրեմ, որտև միշտ էլ նույն վիճակն ա ըլնում մոտս:

Ուզում եմ էս անգամ էլ կոնկրետ մի քանիսին ասեմ, որ ես միշտ էլ արել ու անում եմ էն, ինչ ուզում եմ ու միշտ էլ կանեմ:: Արարքներս միշտ էլ ոմանց մոտ նախանձ կամ նմապանտիպ զգացում առաջացնում: Լավ ա տենց, ինձ դուր ա գալիս: Էն ամեն ինչը որ կա, էն ամեն ինչին որ հասել եմ, հասել եմ էտ նախանձողների շնորհիվ: Շատ ուրախ եմ, որ իրանք կան: Էս ամեն ինչից բացի, զզվում եմ, որ մարդիկ իրանց տարիքից առաջ են ընկնում ու անասուն քայլեր են անում, երբ չեն էլ հասկանում, թե ինչ են անում, ուղղակի տեսել են, որ մեծերն անում են, իրանց էլ թվում ա, թե իրանք էլ կարան: Նույն իրավիճակը նաև ստեղ ա - “Մալենա” կինոյի մեջ, երբ տղեն ուզում ա հոր նման շալվար հագնի ու իրան թվում ա, թե էտի տղամարդ ըլնելու նշան ա: Դրանք էտ նույն քյառթերն են, երբ ոչ մի բանից գլուխ չեն անում, երբ ոչ մի բան ընդհանրապես չգիտեն, ուղղակի 2 բառ կարում են իրար կպցնեն, իրանց թվում ա, թե ամեն ինչ գիտեն, աշխարհն արդեն իրանց ոտերի տակ ա: Ցավալի ա, որ դեռ չկա ինչ որ մեկը կամ ինչ որ մի շարժում, որ դրանց դներ բացատրեր, որ տենց չի, էս աշխարհը քեզ ***ած ա պահել ու կպահի, ուղղակի մեկումեջ ձեզ շանտեղ են դնում, որ Երկրի վրա բնակչության թիվը պահպանվի:

Ինչ հետևություններ կարաք ունենաք էսի կարդալուց հետո.

1. 1. ես վառված եմ մեկից

2. 2. ահավոր վատ տրամադրություն ունեմ

3. 3. ինչ որ մեկը մի բան ա արել

Ասեմ, որ սրանցից ոչ մեկն էլ չի, ուղղակի մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչ եմ անում ու ինչի համար եմ անում ու վափշե արժե էտի անել, թե չէ…

Կարդալով տարբեր հայտնի մարդկանց աֆորիզմները, նկատեցի, որ ավելի հաճախ կարդում եմ ֆրանսիացի Լառոշֆուկոյի աֆորիզմները: Նրա աֆորիզները գրեթե միշտ համապատասխանել են իմ կյանքի հետ ու իրականությունն ավելի ճիշտ էին արտահայտում: Մի բան էլ, ձեւակերպումները այքան լավն են, որ բառեր չեմ գտնում նկարագրելու համար: Ստորեւ ներկայացնում եմ Լառոշֆուկոյի աֆորիզմներից մի քանիսը եւ նրա կենսագրությունը ֆրանսերենով:

Սեփական աչքում արդարանալու համար մենք հաճախ մեզ համոզում ենք, որ մեր ուժից վեր է հասնել նպատակին, իսկ իրականում մենք ոչ թե անզոր ենք, այլ անկամ:

Հանցանքներ կան, որոնք իրենց փայլով, ծավալով և բացառիկությամբ մեր աչքին դառնում են ներելի, նույնիսկ պանծալի. պետական գանձերի կողոպուտը անվանում են ճարպկություն, իսկ օտար հողերի անարդար զավթումը՝ նվաճում:

Սահմանափակ մարդիկ սովորաբար դատապարտում են այն ամենը, ինչ դուրս է նրանց մտահորիզոնի սահմաններից: Ինչպես մեծ մտածողներին յուրահատուկ է քիչ բառերով շատ բան տալը, այնպես էլ փոքր մտածողները, ընդհակառակը, տիրապետում են շատ խոսելու և ոչ մի բան չասելու ձիրքին:

Մենք հեշտությամբ ենք մոռանում մեր հանցանքը, եթե այն հայտնի է միայն մեզ:

Եթե մենք ինքներս ամենևին թերություններ չունենայինք, մենք այդպիսի հաճույքով չէինք նկատի նրանք ուրիշների մոտ:

Կնոջ համար երիտասարդ, բայց տգեղ լինելը նույնքան անմխիթարական է, որքան գեղեցիկ, բայց տարիքով լինելը:

Մեր ինքնասիրությունը այնքան հմուտ է, որ ոչ մի քծնող նրան չի կարող գերազանցել:

Ճակատագիրն ում պաշտպան է կանգնում, ամեն ինչ նրա օգտին է շուռ տալիս:

Մարդու երջանկությունը և դժբախտությունը որքան որ նրա խառնվածքից, նույնքան էլ ճակատագրից է կախված:

Բախտը բացահայտնում է մեր արժանիքներն ու թերությունները, ինչպես լույսը՝ իրենով լուսավորող առարկաները:

Բախտը կույր է թվում լոկ նրանց, ում նկատմամբ անբարեհաճ է:

Քանի սիրում ես, դեռ կարող ես ներել:

Փորձիր համոզել ինքդ քեզ և դու կհասկանաս թե ինչքան խղճուկ են ուրիշներին համոզելու քո փորձերը:

Փիլիսոփաների` կյանքի հանդեպ ունեցած սիրո կամ անտարբերության մեջ դրսևորվում է նրանց ինքնասիրությունը, որը նույնքան վիճաբանության ենթակա չէ, որքան համի զգացողությունը կամ գույների ընտրությունը:

Մարդը միայն իր պատկերացումների մեջ է ամենադժբախտը և ամենաբախտավորը:

Չներելու համար չափազանց բարի եմ:

Իրականությունն ա, բայց հիմա ոմանց մոտ քմծիծաղ ա առաջանում, ոմանց` մոտ հռհռոց, իսկ ոմանց մոտ` ուղղակի ժպիտ, որով նրանք ցույց են տալիս իրենց` ինձ հասկանալը (խուճուճ եղավ չէ՞): Արդեն մի քանի օր ա ստատուսներ եմ գրում, կոմենտներ եմ անում, որ բարիացել եմ ու սկսել եմ ներել: Գիտեմ, որ էս գրածս հիմա չի կամ չեն կարդում էն մարդը կամ մարդիկ, ովքեր մի ինչ որ սխալ բան են արել ու ես իրանց ներում եմ: Իսկ սխալ բան իրանք արել են, բայց իրանց տենց չի թվում, իրանք մի բան էլ իմ վրա են մունաթ գալիս: Երևի թե պաշտպանական ռեակցիա ա, ո՞վ իմանա: Լավ, ամեն դեպքում, իրանց ես ներել եմ ու սենց ես ևս մեկ քարով սիրտս թեթևացրի: Լավ եղեք…

Շարունակելի