Հայերիս միշտ պիտի հիշացնես, որ այս կամ այն բանն անի կամ չանի: Ամեն անգամ պիտի ասես, մեկ-մեկ էլ խփես ու տուգանես: Մեզ որ թողեն մենակ գլուխ կգովանք` առանց հաշվի առնելու “հայկական” անհասկացողությունը: Հա´, հե´նց անհասկացողություն: Ինչի պիտի ամեն քայլափոխին գրած ըլնի “Չ´ծխել", էն էլ սխալ իր բոլոր տարատեսակներով: Նույնիսկ համալսարանում է սխալ գրած` “Չծխե`լ”: Վերջիվերջո ամոթ է: Քաղաքում տեսած կլինեք, վառ օրինակ է Սիրահարների այգին, որ գազոնների կողքերը մի բան է կապած ու այդքանը դեռ բավական չէ, մի հատ էլ վրան գրված է, որ չանցնեն գազոնների վրա: Բայց գրածներն էլ այլևս չեն օգնում, որովհետև ինչպես տեսնում եք, և´ ծխում են արգելված վայրերում, և´ քայլում են գազոնների վրայով: Նույնն իրավիճակն է տիրում նաեւ աղբարկղերի մոտ: Եթե մարդն անցնում է աղբարկղի կողքով, ապա նա աղբը պետք է անպայման գցի ոչ թե աղբարկղի մեջ, այլ կողքը, որովհետև կողքից կտենան ու մի քանի խոսք կասեն կամ կմտածեն, որը նրա ենթադրելով, վիրավորում է իր անհատականությանն ու եսին: Հաստատ ոչ ոք չի կարող համոզել հային, որ նա նոր ներկած նստարանին ձեռք չտա կամ չնստի:
Ուզում եմ ձեզ ներկայացնել միջազգային կազմակերպություններից մեկի` 
Մոտավորապես մի շաբաթ առաջ ընկերս ասեց, որ ժողի ֆակուլտետներից մեկը արշավ ա կազմակերպում դեպի Մուղնու սբ. Գեւորգ եկեղեցի, տառերի պուրակ, Բյուրական, Ամբերդ: Որոշեցի գնալ: Գնալու նախորդ օրը լավ առեւտուր արեցինք: Էնքան հաց էինք առել, որ նորմալ ուտելով հաստատ մի շաբաթ կդիմանայինք: Հետներս վերցրեցինք ամեն ինչ ուտելու ու խմելու համար, բայց դրա փոխարեն ոչ մի բան չվերցրեցինք ժամանակ սպանելու համար: Նախապես որոշված էր, որ առավոտ 8-ին պիտի շարժվեինք, բայց դե հայերի ավանդկան ձգձգելու շնորհիվ հազիվ 9:30 շարժվեցինք: Իմ համար ամեն ինչ պարզ էր, թե ճանապարհին ինչ էր կատարվելու: Դրա համար էլ գնացի ու նստեցի դիմացը, որ իմ համար հանգիստ նկարահանեմ: Հասանք Մուղնու սբ. Գեւորգ եկեղեցի: Նկարվեցինք, նկարհանվեցինք, մոմավառվեցինք (բացի ինձնից ու ընկերներիցս), մի քիչ ավելի շատ ծանոթացանք, տեսանք եւս մի քանի ընկերների ու շարժվեցինք դեպի տառերի պուրակ:
Քանի ծնունդիս օրը չի եկել, ուզում եմ գրեմ, թե ես իրան ոնց եմ պատկերացնում: Սկզբի համար ասեմ, որ ծնունդս մայիսի 1-ին ա: Անկախ օրվա անունից, մայիսի 1-ը համարվում ա ոչ աշխատանքային օր եւ ես դրա համար շատ եմ ուրախանում, բացի դրանից ինքը միշտ լուսավոր ու բարի օր ա եղել ու կլնի: Էս տարի սբ. Զատիկը խառնեց պլաններս: Քանի որ Զատիկը ապրիլի 24-ին ա ու դրա հաջորդ օրը` երկուշաբթին, նույնպես ոչ աշխատանքային ա, դրա համար էլ ապրիլի 30-ը (շաբաթ) աշխատանքային ա: Որոշել էի ընկերներիս հետ քաղաքից դուրս գնալ, մի քանի հատ սար հելնեինք, հետո էլ գետի ափին հայկական ձեւով հաց ուտեինք, բայց դե էս աննորմալ տոների պատճառով ոնց որ ժամանակի մեջ չենք տեղավորվում ու ես մայիսի 2-ին քննության եմ: